معدن فيروزه نيشابور در 45 كيلومتري شمال غرب اين شهرستان، در جاده قديم سبزوار قرار دارد. بعد از طی مسیر در یک جاده آسفالته، باید تقریبا 15 کیلومتر راه خاکی و نامناسب را نیز بپیمایی آن هم با پیکان بنیاد! قبل از رسیدن به معدن و در فاصله چند کیلومتری آن، دو روستای معدن سفلی و علیا قرار دارد که در مجموع حدود 600 خانواده در آنها سکونت دارند.

قرار ما در روستای پایینی است:

حسینیه شهید ابوالقاسم دلدار

حسينيه شهيد دلدار،سابقه‌اي طولاني دارد. از قديم در اين مكان حسينيه‌اي بنا بوده كه سال 63 با كمك جهادسازندگي بازسازي مي‌شود و از آنجايي كه شهيد ابوالقاسم دلدار تنها شهيد روستا است، حسينيه را به نام او نامگذاري مي‌كنند.

در سال 83 با كمك مردم و بنياد، حسينيه تجديد بنا و تعمير اساسي و با مساحت كنوني ساخته می‌شود.

اين حسينيه در جوار امام‌زاده سيد محمد بنا شده است.

دهه‌ي اول ماه محرم،عزاداري برقرار است و روز عاشورا از هردو روستاي بالا و پايين در حسينيه جمع مي‌شوند و مقتل‌خواني وذكر مصيبت دارند. گاهي هم مجالس تعزيه‌ي اهالي روستا در حسينيه برگزار مي‌شود.

از آنجايي كه روستا روحاني ندارد نماز جماعت نه تنها در حسينيه بلكه در مسجد روستا هم دائمي نيست و بستگي به حضور امام‌جماعت دارد.

گفتني است هزينه‌هاي حسينيه غالبا از نذورات مردم در محرم تامين مي شود.

این هم طرح جلدی که برای "حسینیه"ویژه نیشابور دادم:

حیات حسینی در حیاط حسینی(۱)

به نظرم در "هفت قصه از بلوچستان" است که سید مرتضی - قریب به این مضمون - می‌گوید:

ما هرچه را که از شهر بیرون کردیم در روستا دیده می‌شود: فقر،بیماری،... و ایمان.

اوایل امسال که برای پژوهش ویژه نامه "حسینیه" به نیشابور و سبزوار رفتم، در بعضی از روستاها به یاد همین گفته‌ی سید افتادم؛ البته با کمی تفاوت که :

"هرچه را که از شهر بیرون کردیم در روستا دیده می‌شود:صفا،سادگی،... و خلوص!"

متولیان حسینیه‌ها، که بالاتفاق از بستگان درجه یک شهدا هستند- و به همین خاطر حسینیه، به نام شهیدشان است- بعضاً همان محل سکونت خود را حسینیه کرده‌اند و این یعنی حیات حسینی در حیاط حسینی!

و ناگفته پیداست  آنچه را که ما در شهر به دنبال آنیم، از تشریفات و تجملات و زرق و برق گرفته تا خودنمایی و ریا و کذا وکذا، در آن راهی ندارد.

تصاویر ذیل مربوط است به حسینیه شهید ابراهیم میشی که البته در خود نیشابور است ؛ خیابان کشتارگاه. درحدود سه اتاق دارد و مادر شهید آن را اداره می‌کند. وقتی برای مصاحبه و عکس گرفتن رفتیم، مادر شهید نبود و بر افسوس ما افزود: